بازگشت امام خميني به ايران پس از 14 سال تبعيد

     اوايل بهمن 57 خبر تصميم امام در بازگشت به كشور منتشر شد. هر كس كه مي شنيد اشك شوق فرو مي ريخت. مردم 14 سال انتظار كشيده بودند. اما در عين حال مردم و دوستان امام نگران جان ايشان بودند چرا كه هنوز دولت دست نشانده شاه سرپا و حكومت نظامي برقرار بود. از اين رو دوستان امام نيز توصيه به تعويق سفر تا تامين شرايط داشتند. از سوي ديگر حضور امام در اين شرايط در جمع ميليونها مردم به پا خاسته از ديد آمريكا به معناي پايان حتمي كار رژيم شاه بود. اقدامات فراواني از تهديد به انفجار هواپيما گرفته تا وقوع كودتاي نظامي براي تعويق سفر ايشان صورت گرفت. حتي رئيس جمهور فرانسه واسطه شد. اما امام خميني تصميم خويش را گرفته و طي پيامهايي به مردم ايران گفته بود مي خواهد در اين روزهاي سرنوشت ساز و خطير در كنار مردمش باشد. دولت بختيار با هماهنگي ژنرال هايزر فرودگاههاي كشور را به روي پروازهاي خارجي بست. جمعيتي انبوه از سراسر كشور به سوي تهران سرازير شدند و در تظاهرات ميليونها تن از مردم تهران شركت كرده و خواستار باز شدن فرودگاهها بودند. جمعي از روحانيون و شخصيتهاي سياسي در مسجد دانشگاه تهران تا باز شدن فرودگاه دست به تحصن زدند. دولت بختيار پس از چند روز تاب مقاومت نياورد و ناگزير پذيرفتن خواست ملت شد.

     سرانجام امام خميني بامداد 12 بهمن 1357 پس از 14 سال دوري از وطن وارد كشور شد. استقبال بي سابقه مردم ايران چنان عظيم و غير قابل انكار بود كه خبرگزاريهاي غربي نيز ناگزير از اعتراف شده و مستقبلين را 4 تا 6 ميليون نفر برآورد كردند. سيل جمعيت از فرودگاه به سوي بهشت زهرا، مزار شهيدان انقلاب اسلامي روانه شد تا سخنان تاريخي امام را بشنود. در همين نطق بود كه امام خميني با صداي بلند فرمود: «من به پشتيباني اين ملت دولت تعيين مي كنم.» شاپور بختيار ابتدا اين سخن را شوخي گرفته بود اما چند روز بيشتر نگذشت كه در 16 بهمن 57 امام خميني رئيس دولت موقت انقلاب را تعيين نمود. آقاي مهندس مهدي بازرگان كه چهره اي متدين و باسابقه مبارزاتي و داراي تجربه در نهضت ملي شدن صنعت نفت داشت براي اين منظور از سوي شوراي انقلاب معرفي و پيشنهاد شده بود. امام خميني در متن حكم انتصاب وي تصريح كرده بود كه او را بدون در نظر گرفتن روابط حزبي مامور تشكيل كابينه براي تهيه مقدمات رفراندوم و برگزاري انتخابات نموده است. حضرت امام از مردم ايران درخواست كرد تا نظر خود را در مورد اين انتخاب اعلام كنند. سراسر كشور با برگزاري راهپيمائيهايي گسترده به حمايت از تصميم امام پرداختند. احزاب و گروههاي سياسي كه مسئولين و اعضاي اندكشان به بركت قيام مردم در چند مرحله از زندانهاي رژيم خلاصي يافته بودند، اينك در آستانه پيروزي ملت ادعاي ميراث خواري از انقلاب و گرفتن سهم بيشتر داشتند و از همين روزها بود كه صف بندي عليه انقلاب اسلامي در طيفي از وابستگان رژيم شاه و ساواكيان، كمونيستها و مجاهدين خلق (منافقين) آغاز شد.