حديث فردا وفرداها

          عصريازدهم محرم بود ، يزيديان به زورهم كه شده مي خواستند خاندان رسالت وولايت را از اجساد شهيدان جدا كرده وبه اسارت ببرند  تا پيروزي خيالي خويش را به رخ مردم بكشنند غافل  از اين كه بااين كار پيام- آوران عاشورا را به ميان مردم مي بردند تا آنها وتمام فرعونها را رسوا كرده ورسالت كربلا را به گوش تاريخ برسانند .

          فرداي عاشورا بود وخورشيد به سرعت مي رفت كه رخ درنقاب شب بكشد توگوئي تاب تابيدن نداشت ونمي خواست باحرارت خويش اجساد پاك وپاره پارة‌ شهيدان بزرگ را بيآزارد ، شهيداني كه بيش از يك شبانه روز به هيچ سايه باني وبدون كفن روي خاك آتشين كربلا آرميده بودند ودراين ميان ودرآن قيامت غمها وغصه ها ،زينب كبري (س) بود كه باخداي خودش ، پروردگار عالميان را زونياز مي كرد .

          او- زينب ،زينب رسول ، جانشين راستين حضرت بتول ، عقيله العرب ، فرزانه تاريخ ، تنديس صبرسرخ – درحالي كه با يك دست جسد مطهر برادر را بلند مي كرد وبا دست ديگر خدا را مي خواند صبورانه وعارفانه به درگاه حضرت حق مي ناليد كه :

          الهي تقبل منا هذا القربان ، ¹  خدايا اين قرباني را ازما اهل بيت قبول بفرما ، درهمين حال متوجه شد كه حجت حق ، امام سجاد عليه السلام خيلي ناراحت  است وبي تابي مي كند ونزديك است كه قفس تنگ تن را شكسته پرواز كند ، به سرعت خودش را به امام (ع) رسانده وگفت :

          اي وارث پيامبران واي يادگار شهيدان تورا چه مي شود كه چنين بخود مي پيچي بخدا قسم اين كه مي بيني عهدي بود كه خدا با جد وپدرت بسته بود وخدا آن پيمان بزرگ رابا اين مردان سترگ به پايان برد ، مردان بزرگي كه فراعنة زمين آنها را نشناختند ، اما اهل ملكوت وملائكه خدا آنها را بخوبي مي شناسند واين اعضاي پاره پاره واجساد آغشته بخون را جمع كرده وبه خاك خواهند سپرد ودرفشي ازاين طوفان طف را به روي مرقد پاك پدرت ، سالارشهيدان به اهتزاز مي آورند ، درفشي كه هميشة‌ هميشه ها دربلنداي ابديت ودرستيغ سرخ آزادگي برافراشته خواهد ماندوگذشت زمانها نمي تواند آن راكهنه وفرسوده كند وهرچه كه سردمداران كفروستم وگمراهان وكج انديشان درمحو ونابودي آن بيشتر بكوشند ره بجائي نخواهند برد ، بلكه اين كار به علو وعظمت آن بيشتر خواهد افزود  .²

          وگذشت زماني نه چندان دور اين پيشگوئي را به اثبات رسانيد وتاريخ ديد كه زينب كبري (ع) راست مي گفت وامروزنيز كه بيش از سيزده قرن ونيم  از آن روزمي گذرد نه تنها فروغ دل افروز اين ‹‹ چراغ هدايت ›› وخروش عظمت آن ‹‹ كشتي نجات ›› كم نشده بلكه روزبه روزهرچه پيشتر وبيشتر مي درخشد واين سخن خداست كه نورخدا خاموش نشدني است اگر چه فرعونيان ويزيديان راناخوش آيند باشد ، والله متم نوره ولوكره الكافرون ورزي كه زينب اين مرد آفرين روزگار وپيام آورعاشورا ، اين حديث حماسه ورايت فردا را ترنم مي كرد ، آرامگاه برادرش ،سالارشهيدان گودالي بيش نبود ، گودالي خونين وخاك آلود ، اماامروز…

          اينك آن گودال عرش كبرياست

                                                             نام گودال وبلندا تا خداست

          خاك گفتن اين مكان رانارواست

                                                             اين شفق آئينة خون  خداست

          اين چكاد حشمت وآزادگي است

                                                           قلة نستوه هر دلدادگي است

          اين ستيغ سركش افراخته

                                                            عاشقان را جايگاهي ساخته

                             برج بيداري است اين گودال بست

                             جزبه خون عشق مالامال نيست

          تدفين آفتاب

          روزسيزدهم محرم بود ، سه روزبود كه اجساد شهدا روي خاك كربلا افتاده بودند وبا آن كه لشگريان عمر سعد از آنجا كوچ كرده وبه كوفه رفته بودند ،ازترس جاسوسها ي ابن زياد كسي جرآت نمي كرد به جسد سيد جوانان جنت وياران باوفايش نماز بخواند ودفنشان كند !

          گروهي از قبيله بني اسد،. تبارپاكي كه چندين شهيد از بزرگ مردانشان مثل حبيب بن مظهر ومسلم بن عوسجه و… دركنار سيدالشهدا (ع) غرق بخون افتاده بودند- درنزديكي كربلا زندگي مي كردند ودردل محبت آل عدالت عليهم السلام را داشتند ولي از ترس ابن زياد اقدام به دفن اجساد شهدا نمي كردند تااينكه گرو هي اززنان قبيله بيل وكلنگ بدست عزمشان راجزم كردند كه به هر قيمتي كه شده اجساد پاك رادفن كنند ومردان خويش را به بادملامت گرفتند كه پارة‌ تن رسول خدا (ص) درزير آفتاب سوزان مانده وشما داريد مصلحت انديشي مي كنيد ؟! ما خود به اين كاراقدام خواهيم كرد هرچه باداباد .

          مردان قوم تا اين شهامت وشجاعت را از زنان قبيله ديدند خون غيرت دررگشان به جوش آمد وتصميم گرفتند كه اين افتخار بس بزرگ را از آن خود كنند ، اما درعمل واله ومبهوت ماندند چراكه اجسادشهدا را نمي توانستند شناسائي كنند ودرهمين حيرت وحزن غرق بودند كه ديدند سواري از طرف كوفه به سوي آنها مي آيد ، همه نظرها به سوي سوارمعطوف شد وباحيرت تمام ديدند كه آفتاب آسمان ولايت ، امام سجاد عليه السلام است كه مي آيد …

          امام عليه السلام به صورت اعجازآميزي از كوفه تا كربلا را طي –الارض كرده وبه دفن شهيدان شتافته بود .¹

          وآن روز، هنگامي كه حضرت مي خواست آن دفينة‌ بس بزرگ را كه عصارة‌ تمام پيامبران ومصلحان تاريخ بود دفن كند ، حديثي ديگر از كتاب سرخ كربلا را چنين رقم زد وخطاب به جسم پاره پاره پدرچنين فرمود :

          طوبي لارض تصمنت جسدك الطاهر ، فان الدنيا بعدك مظلمه ، والاخره بنورك مشرقه ، اما الليل فمسهد والحزن سزمد…

          چه بزر گ است زميني  كه جسد پاك تو را درخود جاي داده است ، پس از تودنيا روي روشنائي نخواهد ديد درحالي كه سراي باقي بانور توروشن ومنوراست …

          وبرروي قبرنوشت : ‹‹‌ هذا قبر الحسين بن علي بن ابيطالب الذي قتلوه عطشانا غريبا ›› ^1.

          اينجا قبر حسين فرزند علي بن ابي طالب عليه السلام است كسي كه اورا غريبانه وبالب عطشان كشتند .

                1-همان ، ص320.

                1-مقتل الحسين عليه السلام ، مقرم ، ص 319 ،به نقل از اثبات الوصيه مسعودي ص173.

1-مقتل مقرم ، ص 307.

2-مقتل الحسين عليه السلام ، مقرم ، ص 308 به نقل از كامل الزيارات .