شهداي كربلا

                         آنانكه ره عشق گزيدند همه

                                    دركوي حقيقت آرميدند همه

                                درمعركة دوكون فتح از عشق است

                                   با آن كه سپاه اوشهيدند همه

               ازملاصدرا ،صدرالمتألهين  شيرازي  ³

          بزرگ شهيداني كه از اسم اعظم  هرتك تكشان ، آسمان آسمان ، حماسه وغيرت مي بارد و هريك به تنهائي عالمي از علو وعشق ، جهاني ازجديت وجهاد ، دنيائي از رشادت وآزادگي مي باشند .

          اگر كربلا ، قرآن سرخ وكتاب تكويني خداوند كريم است – كتابي كه حروف حماسي آن ، با خون خدا ، ابوالشهدا نوشته شده است – شهداي كربلانيز هريك سورة سرخي از آن قرآن وآيت بزرگي از آن آسمان الهي هستند .

          همانان كه خود حضرت سيد الشهدا عليه السلام درحقشان فرمود :¹

          فاني لااعلم اصحابا أوفي ولاخيرأ من أصحابي …

          من اصحابي بهتر از اصحاب خويش وياراني با وفاتر از ياران خودم نمي شناسم . واين فخر فخيم وافتخار عظيم آنان را بس كه حضرت مهدي موعود ، قطب دايرة وجود ، نام آنها را ببزرگي وستايش ذكر مي كند وباذكر اسم هريك به اوسلام و درود مي فرستد وقاتلش را نفرين مي كند ومي فرمايند :

          السلام عليكم يا خير انصار ، السلام عليكم بما صبرتم فنعم عقبي الدار، بؤأكم الله مبوء الابرار ، اشهد لقد كشف الله لكم الغطاء…

          درود برشما  اي بهترين ياران ، سلام برشما به خاطرآنچه شكيبائي ورزيديد ، راستي چه نيكوجايگاه وخانة‌ آينده اي داريد ! خدا شما را درمقام نيكان قرارداده است ، شهادت مي دهم كه خداوند پرده را از برابر ديدگان شما برداشته بود… ²

          وما نه دراين دفتر مختصر بلكه درچندين جلد كتاب هم نمي توانيم حق آن ابرمردان تاريخ را اداءكنيم ولي ازباب اينكه :

                                   آب دريا را اگر نتوان كشيد

                            هم بقدر تشنگي  بايد چشيد

          مشام جان را با ياد آن حماسه سازان بي نظير ، معطر مي كنيم وطالبان تفصيل كتابهائي از قبيل :

          1-انصار الحسين (ع) نوشتة‌ محمد مهدي شمس الدين ، ترجمة ناصرهاشم زاده

          2-حماسه سازان كربلا ، ترجمة ابصارالعين في انصار الحسين (ع) ، تأليف علامه سماوي

          3-دورة‌ هفت جلدي هفتاد ودوتن ويك تن ، يا معجزة‌ تاريخ ، نوشته ميرزا خليل كمره اي

          4-اصحاب الحسين (ع) نوشتة‌ علي محمد علي دخيل

          5-آنجا كه حق پيروزاست ، اثر پرويز خرسند و…

          مي تواند دل انگيز وروح نواز باشد وما باذكر نام برخي از آن بزرگ مردان به دفتر خويش زينت مي بخشيم ، اميد كه قبول حضرت حق واقع شود .

          پايداري تا پاي جان

                                   مردان خدا پردة‌ پندار دريدند

                                    يعني  همه جا غير خدا يارنديدند

اين عجب نيست كه انسانها هراز گاهي دست به كارهاي خير وبزرگ بزنند واقداماتي را فقط براي خدا انجام بدهند چرا كه انسان هرقدرهم كه درمرداب غفلت فرورفته باشد گاهگاهي فرات فطرتش مي جوشد ووجدان انساني ، الهيش  او را به راه راست مي آورد ، شگفت آور اين است كه انسان بتواندعمري را تمام درراه راست وصراط مستقيم ومقاومت سپري كرده باشد ودرآخر نيز سربرسرهمين طريق حق بگذارد وازهر چه غير از حق بگذرد واين همان فضيلت بزرگي هست كه خدا تنها به كساني ارزاني مي دارد كه آنها را بخواهد ودوست داشته باشد ¹  وما درحيرت آباد حماسه ها ودرميان شهداي كربلا ، خيلي از نورنمونه هاي ناب را مي بينيم ، دلير مرداني كه درزمان رسول خدا (ص) ازياران اوشمرده مي شدند وپس از اونيز دركنار جانشين بحق اوعلي مرتضي (ع) بوده وبا دشمنان اودرصفين وجمل ونهروان جنگيده بودند وپس ازاونيز با يادگار آن حضرت ، امام مجتبي (ع) همراه بودند تا بالاخره دردشت خون وقيام ، كربلاي معلي ، با خون خويش خط خدا را رقم زدند ودر بلنداي ابديت جاي  گرفتند

          نقل مي كنند درحدود ده نفراز ياران با وفاي امام حسين عليه السلام از اصحاب رسول اكرم صلي الله عليه وآله وسلم بودند كه با يادكردي گذرا از بعضي از آن غيور مردان به قلم قداست وبه دفتر شرافت مي بخشيم :

          1-انس بن حارث كاهلي اسدي كوفي رضوان الله عليه :

          وي از بزرگان اصحاب رسول خدا است ودركنا ر آن حضرت درجنگ بدر وحنين شركت كرده بود وتاريخ نويسان اورا از ياران علي (ع) وامام حسن وحسين (ع) شمرده اند .

          اوحديث معروفي را درخصوص حماسة كربلا از پيامبر اسلام (ص) نقل كرده است كه روايتگران سني ومحدثان شيعه بالاتفاق آن را نقل كرده اند وروايت چنين است :

          روزي به محضر پيغمبر اسلام (ص) شرفياب شدم كه حسين بن علي (ع) درآغوش آن حضرت آرميده بود ورسول الله (ص) فرمود اين فرزندم درسرزميني  كه به آن كربلا مي گويند كشته مي شود هركس آن روزرا درك كرد لازم است كه او را ياري كند . ¹

          اين زنده جاويد ، ازتبار شيرمردان يعني از قبيله بني اسد بود ودركوفه بود كه شنيد امام حسين عليه السلام دركربلا اردوزده است باشتاب تمام خود را به اردوگاه امام (ع) رساند تا باخون خود پاسدار خون خدا باشد ، اوافتخاربزرگي را كسب كرد كه فرشتگان آسمان نيز به حالش غبطه مي خورند اوبا پيشواي شهيدان بود تا اين كه پس از ظهر عاشورا رسيد ، ديگر خورشيد  روبه زوال مي رفت توگوئي از خجالت تاب تابيدن نداشت وبا شتاب مي رفت كه به خون خفتن خورشيد خدا را نبيند ، آري بعد ازظهر حشرحماسه ها بود وجنگ تن به تن شروع شده بود ، قيامت قرآن بود ، مردان خدا يكي پس از ديگري قفس تنگ تن را مي شكستند وبرستيغ ايثار وافتخار مي نشستند دراين هنگامة بس بزرگ بود كه شير مرد اسدي ، انس بن حارث ، دست درسينه ، دربرابرآفتاب عاشورا ايستاد وسلام كرد وپس ازاجازة پروازواذن عروج  ، آن پيرمرد را ديدند كه با رشادت تمام وبااراده آهنين قد خميدة خويش را كه چون دال شده بود مثل الف  راست كرد ودست برد عمامه را ازسربرداشته دوقسمت كرد ، يك پاره اش رامحكم به كمر بست وپاره ديگر را به پيشاني بست تا ابروان سفيد وبلند خويش را از روي ديدگان حق بينش كنارزده باشد .

          هنگامي كه امام حسين عليه السلام اين منظره را ديد ، اشگ از ديدگانش سرازير شد وفرمودند خدا را شكر مي كنم كه ازياري همچون توئي برخوردارم سپس آن پيرمرد شيردل ، دل به دريا زد وبا شجاعتي اعجاب برانگيز ، پس از آن كه هيجده نفر از لشگريان يزيد را به خاك مذلت نشاند وراهي درك اسفل كرد ، دركنار ابي عبدالله (ع)به فيض شهادت رسيد ، درزيارت ناحيه مقدسه وزيارت رجبيه از اوچنين نام برده مي شود :

                        السلام  علي انس بن الكاهل الاسدي .

                        درود وسلام برانس فرزند كاهل اسدي . ¹

2-عبدالرحمن بن عبدربه انصاري :

          اين بزرگوار ، ازياران رسول خدا (ص) واميرالمؤمنين علي عليه السلام شمرده شده است ، مرحوم محدث بحراني دركتاب معروف خويش حدائق مي نويسد كه عبدالرحمن از تربيت شدگان مولي علي (ع) بوده وقرآن را ازحضرت آموخته بود .²

          روزي حضرت علي عليه السلام ، باسوگند از مردم خواست كه هر كس سخن رسول خدا (ص) را درغدير خم شخصا شنيده ،بپاخيزد وگواهي دهد ،بيش از ده نفربپاخاستند كه عبدالرحمن بن عبدربه نيز درميان ايشان بود وهمگي گفتند :

          گواهي مي دهيم كه ماشنيديم رسول خدا(ص) فرمود :آگاه باشيد كه خداي عزوجل مولاي من است ومن مولاي وولي مؤمنين هستم وبدانيد كه هركس كه من مولاي اوهستم علي نيز مولاي اوست ، خدايا دوست دارهركس كه اورا دوست داشته باشد ودشمن دار ، هركه اورا دشمن داشته باشد وياري كن هركس كه اوراياري كند …

          اين صحابه بزرگوار ، ازشهر مكه با امام حسين عليه السلام بود تااينكه صبح روزعاشورا دريورش نخستين لشگريان عمر بن سعد ،  پس ا زجنگي جانانه وبا رشادتي جاودانه ، به درجة‌ رفيع شهادت رسيد ، امروزدرمرقد دسته جمعي اصحاب عاشورا ، درپايين پاي سيد الشهدا عليه السلام مدفون است .¹

          3-مسلم بن عوسجه اسدي رضوان الله عليه :

          اين بزرگوار نيزكه ازاصحاب پيامبر اسلام (ص) وازقهرمانان وجنگاوران تاريخ اسلام مي باشد ازقبيله بني اسد بود وبا حبيب بن مظاهر رفاقتي ديرينه داشت ،  زماني كه مسلم بن عقيل دركوفه بسر مي برد از نزديكان وياوران خالص اوبود وبراي امام حسين عليه السلام ازمردم بيعت مي گرفت ، پس از آن كه مسلم بن عقيل شهيد شد ، خانواده اش را برداشته وروبسوي قبلة‌احرار ، امام حسين عليه السلام براه افتاد تا توانست به دلبر خويش بپيوندد ودرشمار شهيدان هميشه جاويد كربلا محسوب شود وزماني كه ازاسب فروافتاده ومي رفت كه دربلنداي ابديت درفش دليري  و آزادگي را براي هميشه به اهتزاز در آورد سالار شهيدان ابا عبدالله عليه السلام را ديد كه با حبيب بن مظاهر دربالين خونين اوايستاده اند ، چشمان خون آلودش را بازكرد تا براي آخرين بار مظهر اوصاف حضرت باري وجمال جميل حق را زيارت كرده باشد تا  ديدگانش را بازكرد امام عليه السلام را ديد كه اين آيه را قرائت  مي كنند : منهم من قضي نحبه ومنهم من ينتطروحبيب را ديد كه با حسرت به اونگاه مي كند ومي گويد :

          درست است كه من نيز  پس ازلحظاتي به توخواهم پيوست اما دوست دارم اگر وصيتي داشته باشي بفرمائي شايد توانستم به انجام برسانم ومسلم بن عوسجه اشاره به امام حسين عليه السلام كرد وگفت تورا وصيت مي كنم كه تاآخرين قطرة‌خونت از رهبرمان دفاع كني وحبيب گفت : قسم به پروردگار كعبه كه چنين خواهم كرد ، اينجا بودكه مسلم با آرامش تمام، جان به جان آفرين تسليم كرد وصداي خانواده اش بلند شد كه وامسلماه! وصداي لشگر عمر بن سعد كه بشارت باد كه مسلم كشته شد ، ومردي از سپاه دشمن نهيب زد كه واي برشما مي دانيد كه كسي را كشته ايد ؟ مادرتان به عزايتان بنشيند ،آيا مسلم كشته مي شود .وشما شادي مي كنيد كه اورا كشته ايد چه بسيار بود مقام وجايگاه بزرگ اودرميان مسلمانان ، به خدا قسم اورا درفتح آذربايجان ديدم كه پيش از آن كه لشگر خودش راجمع وجور كند ، شش تن ازمشركين را كشته بود .¹

حديث حبيب

          حضرت حبيب بن مظهر [يامظاهر] اسدي ، حضور پيامبر اسلام (ص) را درك كرده بود ودرجنگ با ناكثين ومارقين وقاسطين دركنار امير المؤمنين علي عليه السلام بود واز اصحاب خاص وياران نزديك آن حضرت وازحواريون آن مسيحادم بود .

          سطر سطر حيات حبيب – رضوان الله عليه – سرشار از حماسه وحق طلبي است چه داستانهاي دلنواز وروح پروري كه از حيات اين پيروفا ومرد خدا نقل نشده است وماتنها به يك داستان اشاره مي كنيم ، باشد كه دفتر خويش را بانام نامي آن دلير مرد مزين كرده باشيم :

          سكوت كوچه راطنين گامهاي دواسب ، درهم مي شكند .دوسايه ، دواسب ، دوسوار ازدوسوي كوچه به هم نزديك مي شوند.دركمركش كوچه ، عده اي درپناه سايه باني خود رايله كرده اند ، دستارها از سر گرفته اند ، آرنجها را از پشت برزمين تكيه داده اند تا رسيدن اولين نسيم خنك  غروب وقت را باحرف ونقل وخاطره بگذرانند .

          سايه هاي دواسب، متين وسنگين وبا وقار به هم نزديكتر مي شوند، نه تنها دوسوار ، كه انگار دواسب نيز همديگر را خوب  مي شناسند .

          آن مرد كه چهره اي گلگون دارد ودوگيسوي كم وبيش سپيد ، چهره اش قابي جوگندمي گرفته است ، دهانة اسب رامي كشد واورا به كناركوچه مي كشاند .

          آن سوار ديگركه پيشاني بلند ، شكمي برآمده وچهره اي مليح دارد . اسبش را به سمت سوارديگر مي كشاند تا آنجا كه چهارگوش دواسب به موازات هم قرارمي گيرد ونفس دواسب درهم مي پيچد .

          سايه نشستگان ، مبهوت ومات ،نظاره گر اين دو سوارند كه چه مي خواهند بكنند .

          پيش از آنكه پيرمرد ، لب به سخن تركند ، آن ديگري درسلام پيشي مي گيرد:

          ‹‹ سلام اي حبيب مظاهر ! درچه حالي پيرمرد ؟››

          تبسمي شيرين برلبهاي پيرمرد مي نشيند :

          ‹‹ سلام ميثم ! كجا اين وقت روز؟››

          حبيب ، اسب را قدمي به پيش مي راند تا زانوبه زانوي سوارديگر ، وبعد دستش را از سرمهر برشانة‌ ميثم مي گذارد وبي مقدمه مي گويد :

          ‹‹ من مردي را مي شناسم با پيشاني بلند وسري كم موكه شكمي برآمده دارد ودربازار دارالرزق خربزه مي فروشد … ››

          ميثم به خنده مي گويد ‹‹ خوب ؟ خوب؟››

          حبيب ادامه مي دهد :

          ‹‹ آري اين مرد بدين خاطر كه دوستدارپيامبر(ص) وعلي (ع) است ، سرش دركوچه هاي همين كوفه بردارمي رود وشكمش دربالاي دار، دريده مي شود … خوب ؟ بازهم بگويم ؟ سايه نشينان از شنيدن اين خبر دهشت زا ، حيرت مي كنند ، آرنجها را اززمين مي كنند وسرها را بلند مي كنند ونزديك مي گردانند تا عكس العمل حيرت ووحشت را درچهرة‌ميثم ببينند ؛ اما ميثم آرام وباوقار لبخند مي زند ودست حبيب را برشانة‌ خويش مي فشارد ومي گويد :

          ‹‹ بگذارمن بگويم ››.

          چروك تعجب برپيشاني حبيب مي نشيند؛

          ‹‹ توبگوئي ؟››

          ‹‹ آري ، من نيز پيرمردي گلگون چهره را مي شناسم ، باگيسواني بلند وآويخته بردوسوي شانه كه به ياري فرزند پيامبر از كوفه بيرون مي زند ، سر از بدنش جدا مي شود وسربي پيكر ، دركوچه پس كوچه هاي كوفه مي گردد.››

          انگار چشم وچهرة‌ حبيب از شادي ولبخند ، لبريز مي شود ، دوسوار ، دستها وشانه هاي هم رامي فشارند وبا خداحافظي از يكديگر وداع مي كنند .

          طنين گامهاي دواسب، برذهن ودل سايه نشينان چنگ مي زند ، يكي براي خلاص از اين همه حيرت ، مي گويد :

          ‹‹ دروغ است ، چه كسي مي تواند آينده را به اين روشني ببيند .›› ديگري نيز شانه از زير باروحشت خالي مي كند وسعي مي كند بي خيال بگويد :

          ‹‹ من كه دروغگوتر از اين دودرعمرم نديده ام ، ميثم تمار ،،، وحبيب بن مظاهر ›› هرم حيرت ووحشت قدري فروكش مي كند اما صداي پاي اسبي ديگر ، برذهن كوچه خراش مي اندازد ، ساية اسب ، نزديك ونزديكتر مي شود .

          سوار، رشيد هجري است ، غيور مردي ديگر از پيروان اهل بيت عليهم السلام :

          ‹‹ حبيب را نديديد ؟ يا ميثم تمار را ؟››

          ‹‹ ديديم ، هردورا ديديم ،‌ آمدند ، در اينجا ايستادند، قدري دروغ بافتند ورفتند .›› !!

          ‹‹ مگر چه گفتند ؟››

          يكي از سايه نشينان برسكوي انكار تكيه مي زند وازابتدا تا انتهاي ماجرا را نقل مي كند ،رشيد ؛ آرام وباوقار، اسب را ، هي مي كند اما پيش از رفتن، نگاهش را برروي سايه نشينان مي گرداند ومي گويد:

          ‹‹ خدا رحمت كند ميثم را يادش رفت بگويد به آنكه سر حبيب بن مظاهر را مي آورد ، صد در هم جايزه افزونتر مي دهند .››سايه نشينان سياهدل ،با حيرت به هم نگاه كرده ودرميان قهقهه اي كه از سرغفلت سرمي دهند ، مي گويند :‹‹ اين يكي از آن دوهم دروغگوتر است .›› اما گذشت روزگار ، بزودي ثابت كرد كه آن سه مرد بينا دل وروشن ضمير راست مي گفتند  ¹  كه :

                            ره نه اين  است ره آغشتة‌  ما افتاده است

                            از ازل تابه ابد كشته ما افتاده است

                                                                                     ‹‹ استاد علي معلم ››‌

حماسه اي ديگر

          حسين (ع) دربرابر خيمه ها ايستاده بودكه متوجه شد پسرك جواني زره پوشيده ومسلح وآماده به سوي او مي‌آيد . وقتي كه خوب نزديك شد ،قيافة معصومانه وكودكانة‌ اورا شناخت ودانستكه اوفرزند جنادة بزرگ وشرافتمند است ،نگاه پاك ومردانه جناده درديدگان عمرو موج مي زد …

          گامهاي عمرو محكم وبا اراده برپيشاني خاك مي نشست وبدون بيم  وهراس با پنجه هاي كوچكش قبضة شمشير رامي فشرد ،درسرتاپاي عمرو شكوه وجلال يك انسان كامل به چشم مي خورد، انساني كه با همه كوچكي ، روحي بزرگ وآزاده داشت …

          انساني دربرابر حسين (ع) قرارگرفت كه گويي باتمام وجودش فرياد مي زند :

          انسان اگر بخواهد خويش را ازدامن آلودگي ها وزبوني ها نجات دهد برقله هاي رفيع عظمت پا مي نهد وشكوهي غير قابل تصور مي يابد .

          حسين (ع) گرم شد ونيروگرفت . ازهمه چيز او،ازنگاهش ،ازدست هاي كوچك وپاهاي كوتاهش ، ازشمشيرش واز آواي كودكانه ودلپسندش لذت مي برد .

          هان چه مي خواهي فرزندم ، چه تصميمي داري؟

          مولاجان، اي پيشواي آزادگان ،آمده ام تا اجازه بگيرم وبه سوي ميدان نبرد بشتابم وبه اين ددان اهريمن خوي بگويم كه مولايم حسين تنها نيست وبدان آساني كه پنداشته اند نتوانند به اودست يافت .

          نه فرزندم ،تونبايد به ميدان جنگ بروي ، چند لحظه پيش پدرت مردانه پيكار كرد وجاودانه شد وهمين براي مادرت كافي است …

          عمروبانگاه معصومانه وقيافة‌ جذابش به حسين (ع) مي نگريست ، پس ازسخنان او آهسته لب به سخن گشود:

          راست است كه مادرم دردي جانكاه تحمل كرده اما اوهيچ احساس ضعف وزبوني نمي كند …

          ‹‹ يا حسين مادرم خودش لباس نبرد برتنم پوشانده وشمشير به دستم داد ومرابدينجا فرستا د  .››

          حسين (ع) ساكت بود وفكر مي كرد …

          به آتشي مي انديشيد كه از دل دردمند ومشتاق اين عاشق جوان زبانه مي كشيد ، آخر چگونه  رواست مانع عروج جواني اين چنين مصمم ودل گداخته شد …

          نگاه گرم وپرسوز حسين (ع) به نگاه معصومانة عمرو بن جناده گره خورد وديد كه آسمان آسمان اشتياق ودريا دريا شوق پرواز از سر ورويش مي بارد و بانگاه ملتسمانه وگيراي خويش إذن عروج مي طلبد ، دلش به حالش سوخت وتاب نياورد بيش از اين معطل كرده باشد ، اين بودكه آهسته وپرسوزفرمود :

          بروفرزندم اميدوارم كه خداوند بزرگ مجاهدتها وتلاش هاي پيگرت را قبول فرمايد .

          عمرو چون كبوتري كه مدتها درگوشة‌ قفس زنداني بوده وآزاد شود با سرعت پرگرفت ورفت . انگشتان كوچكش باقدرتي هرچه تمامتر قبضة شمشير را مي فشرد وبا تمام نيرويش جهاد مي كرد .

          جوان خردسال درميان انبوه سپاه خونخوار دشمن تلاش مي كرد ومادري از دوردست ، به اين پيكار سرسختانه مي نگريست ولذت مي برد ، پارة‌جگرش وفرزندش را مي ديد كه مردانه ودليرانه مي رزمد واين چنين رجز مي خواند :

          اميري حسين ونعم الامير

                                                        سرور فؤادالبشير النذير

         علي وفاطمه والداه

                                                      فهل تعلمون له من نظير

                       له طلعه مثل شمس الضحي

                      له غره مثل بدر منير   1

          جنگ باشدت ادامه داشت ودشمن همه نيرويش  را متمركز كرده بود تا زودتر كار راخاتمه دهد ، گرد وخاك ميدان نبرد به روي همه چيز پرده اي تيره وتاركشيده بو وديگر هيچ چيز به چشم نمي خورد ، كسي نمي توانست آنچه را كه درميدان جنگ مي گذرد ببيند وهمه حالت انتظار آلودي داشتند .

          لحظاتي چند همچنان دربيم و اميد گذشت ، تا اينكه همه ديدند سري خونين وخونرنگ چون مرغك تير خورده اي درآسمان گرم كربلا پرپر زد وجلوي خيمه به روي شنهاي داغ نشست …

          وچنين بود كه سورة‌ سرخي ديگر ، از قرآن صاعد كربلا ، شرف عروج يافت ،باشد كه قرآن مجيد را تفسيري درعمل وشرحي با شيره جان نوشته باشد . ²

عاشوراي بزرگ

          عاشورا روزميلاد سرخ آزادي وبزرگترين روزتاريخ بلكه روزتولد تاريخ وبزرگ روز كربلاست ، روزي كه خداوند كريم دركتاب خويش قرآن بزرگ ،به بزرگي از آن يادكرده وبه آن سوگند مي خورد :

                    والفجر ؛ قسم به سپيدة‌سرخ عاشورا .

                      وليال عشر ؛ قسم به ده شب محرم .

                    والشفع والوتر ؛ قسم به عاشورا وتاسوعا…

                 والفجر كه سوگند خداي ازليست 

                                                         روشنگر حقي است كه باآل عليست

                               اين سوره بگفته امام صادق(ع)

                                معروف به سورة حسين بن عليست 

                                                                                  ‹‹  استاد محدثي ››

عاشورا، روزي كه درآن روز  معجزة‌تاريخ ، رهبر آزادگان ابوالشهدا ، امام حسين عليه السلام به‌ آرمان بزرگ خويش – كه چيزي جز وصال يار و لقاء حضرت محبوب نبود – رسيد وبا اشتياق تمام چنان پابه پيش گذاشت كه از بلنداي ابديت نيز گذشت ، به قول مرحوم آيه الله مير فتاح شهيدي تبريزي ره:

          زشوق دوست چنان دست وپاي خود گم كرد

                                                  حسين ، كنار فرات آمد وتيمم كرد

                         لبي كه خندة شادي نداشت درهمه عمر

                           به زير خنجر شمر لعين تبسم كرد

تاريخ باشگفتي تمام ديدكه سيد شهيدان ، قهرمان بزرگ كربلا ، امام الشهدا با آن همه درد وبلا وزخم بي شماري كه هريك جهاني قصة  پرغصه دارد – باز نشيد نور ورضا مي خواند وسرود سبز تسليم سر مي دهد وهر غنچه زخمي كه دهان باز مي كند با سرخ خندة خوش خويش وباصد زبان بي زباني ، چنين مترنم است كه : هرچه از دوست رسد نيكوست

          تركت الخلق كلا في هواكا

                                                                 واطعمت اليتيم لكي اراكا

                               ولوقطعتني في الحب إربا

                             لما حن الفواد الي سواكا

                                                                               ‹‹ امام حسين عليه السلام ››

1-    بررسي تاريخ عاشورا ، مرحوم دكتر آيتي ، ص244به بعد ، چاپ دوم ، 1347ش

2-    همان مدرك .

3-    ترجمه وتفسير نهج البلاغه ، استاد علامه جعفري ، ج6،ص24.

1-بلاغه الحسين (ع) ، ص169.

2-حماسه عاشورا به بيان حضرت مهدي عليه السلام ، ص48.

1-ذلك فضل الله يؤتيه من يشاء  قرآن مجيد

1-الملل والنحل ، ج 6، ص 458، ونيز دائره المعارف تشيع ،ج2ص552.

1-تاريخ من دفن في العرق من الصحابه ، ص54ونيز دائره المعارف تشيع ج2ص552.

2-حماسه سازان كربلا ، ص 165.

1-تاريخ من دفن العراق من الصحابه ، ص295.

1-مقتل الحسين (ع) ، عبدالرزاق مقرم ، ص 241، ونيز تاريخ من دفن في العراق من الصحابه ،ص244.

1-ازديارحبيب ، ص3، با تلخيص وتصرفي مختصر ، اين جزوة‌ جميل ، به قلم تواناي سيد مهدي شجاعي نوشته شده وشمامي توانيد حيات حبيب را درآنجا بخوانيد

1-‹‹ بعث غدير ،عاشورا ، مهدي ›› ، استاد محمد رضا حكيمي ، ص 159، چاپ اول ، 1365ش .

2- آنجا كه حق پيروز است ، پرويز خرسند، ص150 ، چاپ هشتم ، 1371 ش ، با تلخيص زياد وتصرفي مختصر .