بركات محبت و شناخت‏حضرت حجت (عج)

محبت‏به امام زمان، در حقيقت محبت‏به ذوى‏القربى است كه به تعبير قرآن مزد رسالت است آنجا كه مى‏فرمايد: «قل لا اسالكم عليه اجرا الا المودة فى القربى‏» (شورى: 23) بگو از شما پاداشى نمى‏خواهم مگر محبت‏به خويشاوندانم. روايات زيادى در ذيل آيه مذكور از پيامبر اكرم‏صلى الله عليه وآله نقل شده كه نشان مى‏دهد منظور از «قربى‏» اهل‏بيت و نزديكان و خاصان پيامبرند. ⁽¹⁾ بنابراين، محبت‏به خاندان پيامبر اكرم‏صلى الله عليه وآله و از جمله حضرت مهدى (عج) يكى از وظايفى است كه متوجه همه مسلمانان است و اختصاص به شيعيان ندارد. از اين‏رو، شافعى رئيس مذهب شافعى مى‏گويد:

«اگر محبت آل محمد رفض و خروج از دين است، همه جن و انس شهادت دهند كه من رافضيم.» ⁽²⁾ علاوه بر اين، محبت‏به هل‏بيت‏شرط قبولى اعمال است. پيامبر اسلام مى‏فرمايند: اگر كسى خدا را در ميان صفا و مروه هزار سال و سپس هزار سال و از آن پس هزار سال عبادت كند، تا همچون مشك كهنه شود اما محبت ما را نداشته باشد خداوند او را به صورت در آتش مى‏افكند. ⁽³⁾

در زيارت جامعه مى‏خوانيم: «من احبكم فقد احب الله‏» كسى كه شما خاندان پيامبرصلى الله عليه وآله را دوست داشته باشد، خدا او را دوست مى‏دارد. در مورد اثر شناخت‏حضرت مهدى (عج) نيز بايد گفت: با شناخت آن حضرت، شناخت‏خداوند ميسر مى‏شود، راه معرفت‏خداوند، معرفت‏حجت‏خدا است. از امام حسين‏عليه السلام سؤال كردند معرفت و شناخت‏خداوند چيست؟ حضرت فرمودند: «اين‏كه مردم هر عصر امام زمان (عج) خود را كه اطاعتش بر آنان واجب است، بشناسند. ⁽⁴⁾

در روايت ديگر، امام محمدباقرعليه السلام مى‏فرمايند: «بنا عبدالله و بنا عرف الله‏» به وسيله ما اهل‏بيت‏عليهم السلام خداوند پرستش مى‏شود و به وسيله ما شناخته مى‏شود. ⁽⁵⁾ آنچه موجب نجات آدمى است معرفت امام امت است كه در دعاى معروف مى‏خوانيم: «اللهم عرفنى حجتك، فانك الا لم تعرفنى حجتك ظلمت عن دينى‏» خدايا حجت‏خود را به من بشناسان كه اگر جت‏خود را به من نشناسانى، از دين خود گمراه مى‏شوم. ⁽⁶⁾

پى‏نوشت‏ها:

1و 2و 3. تفسير نمونه، ج 20، ص 410 / ص 417 / 412

4. علل الشرايع، ص 9

5. مرآة العقول، ج 2، ص 121

6. منتخب‏الاثر، ص 635