|
فلسفه
روزه 1-
براي اطاعت از فرمان الهي است. 2-
موجب نزديكي به خداوند و اشتياق به
عبادت و ذكر اوست. 3-
موجب افزايش روح معنويت، تقوي و
اخلاص است. 4-
براي تقويت اراده و استقامت بشر در
كنترل نفس است. 5-
براي تقويت و آمادگي روح در پذيرش
حقايق و فضايل است. 6-
براي كنترل اعضاي بدن و دوري از
گناه و اعمال ناشايست است. 7-
براي كاهش حجم كار و استراحت اعضاي
گوارشي و دوري از امراض است. 8-
براي اطلاع از حال گرسنگان و
محرومان و برانگيخته شدن روح تعاون
و دستگيري از آنان است. 9-
موجب كاهش شديد جرايم، فساد و گناه
به علت تحول روحي افراد در جامعه
است. 10-
براي انسجام، وحدت و ارتباط گسترده
مومنين است (نماز جماعت، مراسم دعا
و جلسات قرآن) روزه
داران نمونه پيامبر
اكرم (ص) غالباً روزه داشت و قرآن
تلاوت ميفرمود و شب را به عبادت و
شب زنده داري و نماز شب ميگذرانيد.
آن
حضرت ماه شعبان و رمضان را روزه ميگرفت
و از ماههاي ديگر در اوايل بعثت يك
روز روزه ميگرفت و يك روز افطار ميكرد
و پس از مدتي از هر ماه سه روز وسط (سيزدهم،
چهاردهم، پانزدهم) را روزه ميگرفت
و در اواخر عمر در هر دهه يك روز روزه
ميگرفت به اين ترتيب پنجشنبه از
دهه اول و آخر و چهارشنبه از دهه وسط.
حضرت
علي (ع) اكثر شبها را به عبادت ميپرداخت
و يك روز در ميان روزه ميگرفت. حضرت
زهرا (س) و ائمه اطهار (ع) غالباً روزه
داشتند. حضرت
داود (س) يك روز در ميان در طول سال
روزه ميگرفت. حضرت
سليمان (ع) سه روز اول ماه، سه
روز وسط ماه و سه روز آخر ماه را
روزه ميگرفت. حضرت
موسي (ع) نيز ايامي از هفته را روزه
ميگرفت و همچنان كه در تورات آمده
است در يك مورد به مدت چهل روز
روزه داشت. حضرت
عيسي (ع) به روايتي در تمام ايام
سال غالباً روزه بوده و در انجيل
مقدس آمده در موردي چهل روز با
حواريون روزه داشت. حضرت
علي (ع) و حضرت فاطمه (س) براي
سلامتي فرزندان خود امام حسن (ع) و
امام حسين (ع) سه روز روزه گرفتند و
در هر سه روز غذاي افطارشان را به
فقير، يتيم و اسير دادند. آنگاه اين
آيه نازل شد: و يطعمون الطعام علي
حبه مسكينا و يتيما و اسيرا. حضرت
سجاد (ع) مدت چهل سال بعد از واقعه
كربلا روزها، روزه بود و شبها در حال
نماز و عبادت بسر ميبرد. جعفر
طيار غالباً روزه بود و به عبادت
اشتغال داشت و در جنگ موته در حال
روزه به شهادت رسيد. محمد
بن جعفر الصادق (ع) فرزند امام صادق
(ع)، مردي شجاع و سخاوتمند بود و يك
روز در ميان در تمام سال روزه بود. طنطاوي
صاحب تفسير معروف، شش سال بطور
متوالي روزه داشت و به نوشتن
تفسير پرداخت.
درجات
روزه 1-
روزه عام: روزه ايست كه در آن
افراد به قصد قربت تنها از مبطلات
روزه خودداري ميكنند يعني به
فرمان الهي از طلوع فجر تا غروب
آفتاب از خوردن، آشاميدن، سر زير آب
بردن، رساندن غبار غليظ به حلق و
غيره پرهيز مينمايند. رسول
اكرم (ص) در اين باره ميفرمايد:
آسانترين چيزي كه خداوند بر روزه
دار، در روزهاش واجب كرده است ترك
خوردن و آشاميدن است. روزه
خاص: روزه خاص يعني علاوه بر
اجتناب از خوردن و آشاميدن و ديگر
مبطلات روزه، اعضا و جوارح مانند چشم
و گوش و زبان و... روزه دار بوده و به
گرد گناه نگردد مانند خودداري از غيبت،
دروغ، ظلم و.... امام
صادق فرمودند: چون روزه گرفتي بايد
گوش و چشمت از حرام و كليه اعضا و
جوارح تو از زشتيها روزه بگيرند. 3-
روزه خاص الخاص: يعني علاوه بر
خودداري از مبطلات روزه و حفظ اعضا
و جوارح از گناهان، قلب نيز روزه
دار باشد و انسان قلب خود را از گناه،
انديشه و نيتهاي پليد و تفكر در امر
مادي و توهمات پست دنيايي حفظ
نمايد و از توجه به غير حق خودداري
كند. علي
(ع) فرمودند: اگر قلب از فكر و انديشه
گناهان روزه بگيرد، برتر از روزه شخص
از غذاست.
|