شرايط روزه صحيح

          در روايات آمده است : ‹غيبت ، دروغ ، نگاه (حرام ) پي در پي ، دشنام دادن و ظلم – كم باشد يا زياد - ، باعث باطل شدن روزه مي شود ، و روزه ، فقط خودداري از خوردني و آشاميدني نيست ، هنگام روزه گوش ، چشم ، زبان ، فرج و شكمت نيز بايد روزه بگيرند . دست و پايت را نگهدار و بسيار سكوت كن مگر از خير. و با نوكرت رق و مدارا نما. هنگام روزه بايد گوش و چشم تو نيز از حرام و زشتي روزه بگيرد . از جدال و آزار رساندن به نوكر خودداري كن و وقار روزه را داشته باش و روزي كه روزه اي با روزي كه روزه نيستي بايد با هم فرق داشته باشند.›› رسول خدا (ص ) فرمودند: ‹‹ آسانترين چيزي كه خداوند در روزه بر روزه دار واجب نموده ، خودداري از خوردني و آشاميدني است .›› فقها به صحت روزه بعضي از آنها فتوا داده اند . جمع بين روايات بالا با روايتي كه از رسول اكرم (ص) وارد شده و سخن فقها به اين است كه بگوييم منظور از صحت در احاديث فوق اين است كه چنين روزه اي مورد قبول خداوند است و منظور از صحت در كلام فقها اين است كه چنين روزه اي قضاي آن را ساقط مي كند.

خلاصه اين كه روزه صحيح و كاملي كه خدا براي كامل نمودن روزه دار مقرر فرموده است ، قطعا روزه اي است كه شامل خودداري اعضاي بدن از گناه مي باشد، و روزه كاملتر اين است كه علاوه بر آن ، قلب را از ياد غير خدا بازداشته و از هر چه غير اوست روزه بگيرد. و هنگامي كه انسان ماهيت روزه ، درجات و فلسفه تشريع آن را فهميد ، ناچار بايد از هر گناه و حرامي ، بخاطر قبول روزه اش خودداري كند. و الا مسئول بوده و بخاطر اينكه اعضاي بدنش روزه نگرفته اند، مجازات مي شود، و ساقط شدن قضاي روزه به اين معنا نيست كه انسان را در روز قيامت از مجازات نجات دهد.