|
تفاوت
افطار كنندگان افطار
نيز با تفاوت حالت روزه داران
متفاوت ميشود: الف
- كسي كه روزه او امساك از خوردني و
نوشيدني و موارد مذكور در فقه است، و
بخاطر ترس از عذاب يا اشتياق رسيدن
به بهشت نعمتها ميباشد و روزه خود
را تكليفي از جانب خداي متعال ميداند،
افطار او نيز طبعاً بخاطر از بين بردن
سختي گرسنگي، و رهايي از بند تكليف،
يا فقط بخاطر ميل به غذا هنگام
پايان تكليف خيالي ميباشد. ب
- كسي كه هنگام روزه از تمام كارها
و حركاتي كه خداي متعال حرام كرده
اجتناب ميكند، و هدف او بدست آوردن
خوشنودي پروردگار و رسيدن به درجات
بالا ميباشد، افطار او نيز - كه انجام
بعضي از چيزهايي است كه در حال
روزه از آن اجتناب مينمود - با اجازه
مولايش بوده و بقصد نيرو گرفتن براي
عبادت و بدست آوردن شناخت و كمالات
افطار ميكند، گرچه از خوردن و
آشاميدن هم لذت ميبرد. ج
- كسي كه در روزه خود علاوه بر موارد
مذكور، از هر فكر پستي گرچه مباح نيز
باشد خودداري ميكند، افطارش نيز براي
خدا و در راه خدا و با ياري او خواهد بود.
بهمين جهت افطار اين گروه براي
ميل به غذا و خوراكشان بيش از
اندازه نبوده و آنان را از ياد حضور
پروردگار باز نميدارد. اي
فقير! بنگر كه افطار و غذاي حلال تو
اگر فقط بخاطر ميل به غذا باشد شبيه
غذاخوردن حيوانات است، بخصوص اگر
زياده روي نمايي. و اگر حرام باشد از
حيوانات نيز پايينتر خواهي بود. ولي
اگر بخاطر انجام دستور خداوند و نيرو
گرفتن براي عبادت و بدست آوردن
نزديكي و قرب خدا باشد، شبيه عمل
پيامبران و اوليا و فرشتگان مقرب ميباشد.
اگر فرض كنيم آنان هنگام غذا خوردن
لذتي نفساني نيز دارند ولي همين لذت
هم بهمراه نيتهايي عالي ميباشد
چنانچه نگاه آنان به اين دنيا و
استفاده از آن و دخل و تصرف در آن
با كارهاي عموم مردم فرق ميكند.
آنان با اين كه در اين دنيا بوده و
طبيعتاً از نعمتهاي آن بهرهمند ميشوند،
ولي در عين حال به حمد و ثناي
خداوند مشغول بوده و توجهي به دنيا
ندارند، باين معني كه آنها نعمتها را
نگريسته ولي نه از اين جهت كه
نعمت است بلكه از اين جهت كه
آنها در آن ميديدند كه اين نعمتي
است از جانب خدا و حتي بخشنده نعمت
را در آن ميديدند، و باين جهت لذت
ميبردند. بنابراين تو نيز نيت خوبي
را براي روزه خود انتخاب كن.
|