اعترافات كاخ سفيد و افشاى جنايات ديكتاتورى صدام در عراق

ناپديدشدگان

عراق از لحاظ حقوق بشر يك مصيبت است. به هر صورت كه حساب كنيم، آن خشونت و بيرحمى كه او به طور مستمر در برابر مخالفين، اقليت ها يا كسانى كه صرفاً از چشم افتاده اند به خرج مى رود وحشتناك است. گزارشهاى مربوط به حقوق بشر در عراق، چه از طرف سازمان ملل، چه دولت هاى خارجى، يا سازمانهاى غير دولتى از قبيل عفو بين المللى و ديده بان حقوق بشر، دستگاه بيرحم شكنجه و اعدام هاى دلخواهانه و حتى بدون تظاهر به محاكمه همه هماهنگ هستند. افرادى كه اعدام شده اند از جمله افسران ارتش متهم به توطئه چينى عليه رژيم و نيز علماى مذهبى كه مظنون به عدم وفادارى بوده اند را شامل مى شوند. بسيارى ديگر صرفاً افرادى بوده اند كه به دزدى، قاچاق، فحشا يا چيزهايى متهم شده اند كه در كشورهاى ديگر كمى بيش از جرايم كوچك تلقى مى شوند. طبق گزارش سازمان ديده بان حقوق بشر:«مقامات اين كشور همچنين تعدادى از زندانيان را در زندانهاى ابوغريب، المكاسب و جاهاى ديگر اعدام كردند كه از جمله آنها مخالفين سياسى كه بدون محاكمه سالها در زندان بسر برده و يا محكومين زندانى بوده اند ».

شكنجه كه طبق قانون و قانون اساسى عراق مطلقأ ممنوع است به طور يكنواخت و مرتب در مورد دستگير شدگان چه به عنوان تنبيه و چه به عنوان كسب اطلاعات اعمال مى شود. سازمان عفو بين المللى در گزارش ۲۰۰۱ خود روشهاى مورد استفاده شكنجه گران عراقى را شرح مى دهد: «چشم قربانيان شكنجه در عراق را مى بندند آنها را لخت مى كنند و براى ساعات طولانى از مچ هايشان آويزانشان مى كنند، شوك الكتريكى بر قسمتهاى مختلف بدنشان از جمله گوشها، زبان، و انگشتان وارد مى كنند قربانيان براى سازمان عفو بين المللى تعريف كرده اند كه چگونه با چوب، شلاق، لوله آب، يا ميله هاى فلزى آنها را زده اند و چگونه ساعتها از يك پنكه سقفى روشن يا يك ميله افقى آويزان بوده و اغلب در حالى كه از درد به خود مى پيچيده اند به طور مرتب به بدنشان شوك الكتريكى وارد مى كردند. بعضى از قربانيان مجبور بودند ديگران را تماشا كنند از جمله اعضاى خانواده خود كه در مقابلشان شكنجه مى شده اند.»

به گواهى عفو بين المللى در زمينه ناپديدشدگانى كه در مورد آنها هيچ خبر و اثرى نيست عراق در بين تمام كشورهاى دنيا صاحب بدترين كارنامه است. مع الوصف مقامات اين كشور صرفاً از جواب دادن به پرسشها و درخواستهاى سازمانهاى بين المللى و كشورهاى همسايه درباره سرنوشت هزاران نفر خوددارى مى كنند.

اكثريت «ناپديد شدگان» متعلق به كردهاى شمال عراق هستند و پس از آن نوبت تعداد زيادى از اهالى شيعه جنوب آن كشور است. اعضاى ساير گروهها از قبيل آسوريها، تركمنها، و يزيدى ها نيز از جمله كسانى هستند كه مدتهاى طولانيست از كه آنها خبرى نيست.

عراق درخواستهاى مكرر كويت و عربستان سعودى را درباره اتباعشان كه در طى اشغال كويت در سالهاى ۱۹۹۰ و ۱۹۹۱ ناپديد شده اند ناديده گرفته است.

جايى كه اين رژيم حكم مى راند، آزادى بيان، برگزار كردن مراسم مذهبى، وابستگى سياسى، برخوردارى از حفاظت قانون، زندگى خصوصى، همگى اساساً وجود خارجى ندارند.

براى مثال روزنامه ها و راديو تلويزيون رژيم بغداد متعلق به دولت، حزب بعث، يا افراد نزديك شخص صدام هستند. آنها در اصل به عنوان يك ارگان تبليغاتى كار مى كنند. دو نكته كوچك نشان دهنده درجه كنترلى است كه بر روزنامه هاى عراق اعمال مى شود: انتقاد از صدام مجازات مرگ را در پى دارد؛ و پسر صدام، عدى حسين، به عنوان رئيس اتحاديه خبرنگاران در سال ۱۹۹۹ صدها عضو اين اتحاديه را بدان دليل كه پدرش را به اندازه كافى يا به دفعات فراوان نستوده بودند اخراج كرد.

حتى هويت و اصليت قومى انسان نيز در معرض حملات دلخواهانه قرار مى گيرد: به عنوان قسمتى از مبارزات ممتد براى «عربى كردن» بخشهايى از شمال عراق، بويژه مناطق كرد نشين اطراف شهرهاى نفت خيز كركوك و موصل، تمامى جوامع جابه جا شده و هزاران نفر را مجبور كرده اند كه هويت جديد «عربى» اخذ كنند. (جالب آنكه در شناسنامه هاى جديد از آنها به عنوان «عرب هاى درجه دوم» نام مى برند بنا بر اين مقامات دولتى بلافاصله مى توانند هويت قومى آنها را تشخيص دهند.) اين رژيم همچنين در جهت پايمال كردن حقوق جوامع مسيحى (آشورى و كلدانى) نيز اقدام كرده است.

كشتار روحانيون مذهبى

صدام حسين با همان بى رحمى و شقاوتى كه با هر شخص، گروه، و يا سازمانى برخورد مى كند كه خيال كوچكترين استقلالى از رژيم را داشته باشد ، جوامع مذهبى را مورد حمله قرار داده و آنها را تار و مار كرده است.

به استناد گزارش هاى رسمى سازمانهاى دولتى و غير دولتى در مورد حقوق بشر، رژيم بغداد يك مبارزه دائمى را با قتل، ارعاب، آزار، و دستگيرى هاى دلخواهانه بر ضد جوامع شيعه كشور بخصوص در جنوب عراق همچنان ادامه مى دهد.

مبارزه رژيم عراق بر ضد رهبران مذهبى و پيروان مذهب مسلمان شيعه، بيرحمانه و مداوم بوده است. طبق گزارشات از ژانويه۱۹۹۸ فعالان بين المللى حقوق بشر، دولتهاى ديگر، و علماى شيعه در ايران و لبنان، كشتن سه عالم مذهبى كه از احترام بين المللى برخوردار بوده اند و سوء قصد به جان نفر چهارم را عمدتاًبه دولت عراق نسبت داده اند. آيت الله العظمى شيخ مرتضى بروجردى ۶۹ ساله، در آوريل ۱۹۹۸كشته شد. آيت الله العظمى شيخ ميرزا على غروى ۶۸ ساله در ژوئيه۱۹۹۸كشته شد. آيت الله شيخ بشير حسينى، در ژانويه۱۹۹۹ از يك سوء قصد جان سالم بدر برد. آيت الله العظمى محمد صدر ۶۶ ساله، در فوريه ۱۹۹۹ به قتل رسيد.

به دنبال قتل صدر، و همچنين قتل پسرانش اعتراضاتى در قسمتهاى شيعه نشين بغداد و شهرهاى شيعه نشين، از قبيل كربلا، ناصريه، و بصره به راه افتاد. مقامات دولتى اين اعتراضات را با مبارزاتى بيرحمانه و توأم با قتل صدها نفرپاسخ دادند. هنگامى كه دولت برگزارى مراسم تدفين را براى صدر ممنوع كرد و همزمان نيروهاى امنيتى به صفوف عزاداران حمله كردند، تعداد بيشترى جان خود را از دست دادند. همچنانكه در گزارش حقوق بشر عراق توسط آمريكا خلاصه شده:

مقامات دولتى كسانى را كه به حمايت از صدر مظنون هستند همچنان مورد تعقيب و آزار قرار مى دهند. بنا به گزارش هاى رسيده، در فوريه ۲۰۰۰ مقامات امنيتى ۳۰ طلبه را كه به دنبال قتل صدر دستگير شده بودند اعدام كردند. در مارس ۲۰۰۰شيعيان زيادى كه در سالهاى قبل از عراق فرار كرده بودند به سازمان ديده بان حقوق بشر اطلاع دادند كه نيروهاى امنيتى عراق آنها را مورد بازجوئى، بازداشت و شكنجه قرار داده اند. در ماه مه ۲۰۰۰ به دنبال كشتارهاى قبلى، شش طلبه ديگر نيز محكوم به اعدام شدند.

رژيم همچنان به سياست خود در مورد آزار و فشار شديد بر جامعه شيعه در جنوب ادامه مى دهد و جمعيت هاى ساكن مناطق نزديك مردابها را مجبور كرده به داخل شهرها و يا جاهاى ديگر نقل مكان كرده و آنها را هزار هزار دستگير و بازداشت مى كند. بنا به گزارشات مقامات دولتى همچنين غذا و ساير كالاهائى كه از طريق برنامه نفت در برابر غذا تهيه كرده اند را بخصوص در استان هاى جنوبى ناصريه، بصره و عماره، براى پاداش به حاميان خود و ارعاب يا تنبيه مخالفان به كار مى برند. در نتيجه على رغم افزايش اخير در حجم و پخش كالاهاى مربوط به برنامه نفت براى غذا شرايط انسانى استانهاى شيعه نشين در جنوب همچنان بدتر از بقيه كشور است.

رژيم به طور دائم برنامه هاى زيارتى را سياسى كرده و در آن دخالت مى كند، چه در مورد مسلمانان عراقى كه مى خواهند براى سفر حج به مكه و مدينه بروند و چه در مورد زائران مسلمان عراقى و غير عراقى كه به مكانهاى مقدس داخل كشور از قبيل نجف و كربلا مى روند. براى مثال بغداد به دفعات پيشنهادات سازمان ملل را براى ارائه كمك نقدى يا ترتيب پرداخت از سوى يك طرف ثالث براى مخارج زيارت زائران مسلمان كه به سفر حج و يا ساير سفرهاى زيارتى مى روند را رد كرده است.

بغداد تمام چنين پيشنهاداتى كه متضمن پرداخت مستقيم به دولت نيست را رد كرده است. به جاى آن رژيم برنامه هاى مختلفى رابراى اخاذى از زائران و مسافران ابداع كرده است. به اين معنى كه آنها را مجبور مى كند مبالغى را مستقيمأ به بانك مركزى عراق بپردازند. در اين مورد برآوردها تفاوت زيادى دارند، اما روشن است كه عراق بشدت از سفرهاى زيارتى و بازديدها سوء استفاده هاى مالى كرده و در اين راه سالانه ميليونها دلار به جيب مى زند.

ارتباطات تروريستى

مساعدت هاى عراق با تروريسم بسيار آزاردهنده است. شهادت هاى فراريان از عراق، كه با موارد جديد و ساير منابع اطلاعاتى مورد تقويت قرار مى گيرد، به يك برنامه بسيار گسترده تر و فعال تر تعليم و سازمان دهى تروريستى اشاره مى كند، كه قسمت اعظم آن در منطقه اى از جنوب بغداد موسوم به سلمان پاك اجرا مى شود.

به راه انداختن جنگ

صدام حسين در سال ۱۹۷۹ از طريق كودتا به قدرت رسيد. بلافاصله او ملت خود را به طرف بدبختى و خونريزى از طريق جنگ ۸ ساله با ايران كه بدون نتيجه به پايان رسيد، هدايت كرد. ماجراجويى صدام باعث مرگ ۳۰۰ هزار عراقى ـ در جمع بيش از يك ميليون و بدهكارى عظيم كه ممكن است به ۶۰ميليارد دلار برسد شد.

به دليل شكست مفتضحانه او براى پيروزى در جنگ بر عليه ايران و در تلاش براى كنترل كردن منابع نفت خليج فارس صدام دوباره تصميم گرفت كه خون و مال مردم خود را با بى مسئوليتى به خطر اندازد. در اوت ،۱۹۹۰ او كويت را اشغال كرد و شروع به تهديد عربستان سعودى و ديگر كشورهاى خليج فارس نمود.

داستان هاى وحشتناك از اشغال كويت بوسيله عراق واقعيت گزارش هاى شكنجه و قتل در عراق را كه در گزارش هاى سازمان هاى حقوق بشر در حال حاضر منعكس مى شود تأييد مى كند. يك كويتى كه در طول جنگ در داخل كويت باقى ماند تا در مقابل اشغال گران مقاومت كند، نيروهاى امنيتى عراق را به «ماشين كشتار» تشبيه كرد.

روزنامه ايران 30/8/83